علف

linch — Fri, 19 Jun 2009 19:00:18 GMT

ن و القلم وما یسطرون

چه نطفه در حصار اشک

چه زهر در جدار اشک

صوت خاکسار اشک

راه سوگوار اشک

ای همه سوار اشک

ای همه ستاره در شمار اشک

ای پر از نفیر و ناله نی

ای پر از هزار سوگواره نی

کوکب کلام کشته ام به نهر شو

ذوذنب شو و به کام دهر شو

دوزخ شریر شهر شو

خون ساده در رگم نشان

فش فشان کن از کشان کشان

ماه متصل ! زچله ی کمان کاملت

در رگم سرنگ کهکشان نشان

لخته لخته گام تو کشیده رگ

جوهر از دوام تو کشیده رگ

جرم بی کلام تو کشیده رگ

خون فزا و زنگ زا

معده ی نهنگ زا!

روغن جداره ی جلیل

گاهواره ی کلام نیل

جوهر جلیل کهکشان ! پیاده ریز!

در کجاوه ی علیل این قلم نخیل بر نخیل

بانگ فیلپای فیل

گوش مومیائی ام به هیچ ده

روح انتزاعی ام به پیچ ده

رفته طوطی از خطوطم ای خدا

خط کوفی ام پر از خطوطم ای خدا

جوهر شگرفت ای خدا

در خطم به حرف شو ای خدا

کشتمت چو برف شو ای خدا

کشتمت چو نام گفتمت

با دهان روی بام گفتمت

هستم از هنوز بطن چپ

در کلام گرد سوز بطن چپ

رستم از جوار کامکار راست

من پیاده از سوارکار راست

ای پر از نهاد داوری دود کن!

میله های باز پروری دود کن!

داغ تب به سینه داشتی روز شو

شعله های بازداشتی! روز شو!

معده بند از غذای روزگار و زوزه کن

معده قطع کن ز روزگار و روزه کن

من هلاک شعر سم زدا شدم شدم

سم شدم تمام سم زدا شدم شدم

رو به نقطه گی به نطفه گی نهاده ام

نام را کلافه گی نهاده ام

linch — Fri, 08 May 2009 19:16:18 GMT

با احترام هوشنگ چالنگی و مجید فروتن

ما کیستیم؟

به سنگ از مدارج ظلمت

هندوی حوصله ام

بر باد رفت!

آنکه ندیده ست

ماستیم

کشکیم و کلبه باد!

دایای من

مگیر و هش دارم!

به نیت پاسداری شناور

از نهنگ خویش

دزدیدم و برافزودم

جرمم همه در کاغذ بود

که پاره پاره خوردم و با قلبی سیاه

قیمه ای از آه و

خورشتی بی اشتها ساختم

تا در کوهستانم چوپانم باشد

خون سبزه زاری داری

که معطوف آلاله ی چون

پاسداری ی بارانی!

linch — Mon, 13 Apr 2009 23:35:18 GMT

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر

کاز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

صبر یعنی سه مصرع ِ خون

تا طلوع ِ رباعی

یعنی تا چراغ

و زیانباری ی آتش خوردن یعنی

یعنی بیداری های زحل بردن

و کمربندی ی مه آلوده ی خود را پیمودن

با حمالی ی پیوسته ی جوها و گندم ها

و شمردن ِ جان های طبیعی تا هر چند

وز بُن های کند ِ کنده ی این خیز

به روندی جهنده شکفتن

تا انسان ِ من سر برسد!

وین اورتوپد ِ خسته

تخته بندی ی مصرع

به رقص ِ زخمه و جادوی ِ نی بدل کند...

از دستِ دو سو

در جهل ِ چشم ِ مُرکب

نعلین ِ سطر ِ مُبرایم

پای ِ مرتب مانده به جارو رفت

- به یغما -

سراسیمه بر نوک ِ پله مردد شد

ماهیچه هیچ

حوصله هیچ

در گلوی ِ زهره لجن کرد

آن زلفِ دوتا

تا دستان ِ بسته ی من سر برسد!

هر پیغمبر ِ این خواب

- این دو رکعتِ بشکسته -

از روی ِ تو

از روی ِ روبروی ِ تو

بنوشته فرصت ِ اعجاز!

بَم باری ی سروده ی واپس

ای هرچند!

ای طالع! ای کشیده ی آخر!

ای پاره ی تاریکِ پرچم!

پس کی؟

ویژه نامه آتروپات ( ویژه ی قطع گاز در مازندران و گلستان)

linch — Thu, 10 Jan 2008 18:38:18 GMT

نه آنکه فکر کنی سرد است

که من در تهاجم کولاک

یکجا تمام هیمه های جهان را

انبار کرده ام پشت خانه ام

و در تدارک یک باغ آتشم به تنهایی

من هیمه ام برادر خوبم

                         بشکن مرا!

   برای اجاق سرد اتاقت

                                 آتشم بزن!



                                                   خسرو گلسرخی

این متن اعلام برائت است از هرچه سوخت! اعم از فسیلی و هسته ای، الکتریکی و…اعلام استقلال است از هرچه دولت و هرچه متولی، از هرچه لوکوموتیو!

بگذار دولت در دام خود اسیر شود و بگندد که هرچه مشروعیت خواست از ملت دزدید!

اعلام برائت است از هرچه انتخابات و سرنوشت و مصلحت بینی و اندیشی!

استقلال اینک در نظر ملت به مثابه حصاری روبروی دشمن و خاکریزی در خط مقدم ،جلوه یافته و ترویج گشته است.اشباح نظیر و برساخته ی دولت بسیارند؛شبح قانون،شبح دشمن، شبح میانگین،تعادل، معادله، عدالت و...

این متن، شان ملت را در استقلال از انگل پر هزینه ای به نام دولت می یابد که تاریک اندیشی و انحراف تاریخی مان را صدچندان نموده است.

ما نیز، جهت ارتزاق به خورشید و باد پناه می آوریم و آب و خاک نیز که سهم همه خواهد ماند.

این متن، نیز اعلام برائت است از جعبه ی جادویی،تلویزیون،که اکنون در مهار دولت ها به جعبه ی احمق ها بدل گشته! اعلام برائت است از هر چه ترکمنستان و قطع گاز در آذربایجان و طوفان و سیل در آمریکا و مکزیک!

اعلام برائت است از نهادها و احزاب مرتزق ( از هر طیف )! واگویه ی این است که پیله ی ملت برای پروانه شدن، نیازی به پوسته ی صلب و طاقت فرسای دولت ندارد و تعامل و چالش با آن تنبلی حجیم تنها مصائب را افزون می کند. این برائت از جنس ناسازه است و از همسازه می پرهیزد.از جنس براندازی و چالش یا در قصد سنتز نیست! از جنس وانهادن است.بگذار دولت در دام خود دچار شود!

دچار رسمیت ها،توهم ها و فرهنگ ها! دچار شبیخون های برساخته ی آراء و ارزشهایش! بگذار و واگذار!

برگرد ای تحرک متروک!

اینجا نه ابر نه گذر باد

دیریست تا معاش نبات را

پیغامی از سواحل تبخیر نیست

و سرنوشت آب

در سفره های زیر زمینی

تقطیر آسمان را

از یاد برده است

رویایی

از چشم فرهنگِ رسمی فضای سرایتی ی سینه به سینه و تحرک ِ خرده فرهنگ ها ، تخریب فرهنگ به شمار می آید.هرچند با تحریفی بی سابقه به آنها رسمیت بخشیده و در ید ِ کنترل می آرد.

پوسته ی کاری که می کند از جنس روان درمانی ی اجتماعی است و در صدد اصلاح و بهبود و با فهرستی از عناوین بهداشت فکری و نحوه های پیشگیری، هنجار سازی و نا هنجار زدایی و تقلیل و اصلاح عرضه می شود و مشروعیت می مکد! لیکن بطن آن تنها میل به انباشت و همسو سازی ، یکسان سازی و همزمان سازی، ایمنی سازی و استاندارد پروری دارد (قدرت و پول نیز همتای فرهنگ به عنوان چیزی متمرکز و انباشته تلقی می شوند و از انباشتگی ی خویش نیرو می گیرند.) کار سوژه ی فرهنگ گردآوری و همسازی است.فر آورده های آن شیک و لوکس اند (فرشچیان مینیاتوریست، شهریار فقید، چهره های ماندگار، سبزواری و عبدالجبار کاکائی و سهیل محمودی و محمد اصفهانی و ...) سوژه با این کار ابژه های فرهنگی را معدوم می کند و صیقل می دهد و در موزه ها و نگارخانه ها گردآوری می کند.هنرمند نیز، زین پس، تنها برای کلکسیون های تعبیه شده و رسمی هنر می سازد. ( گونه ی ناخودآگاه خود سانسوری ناشی از سنگینی ژست و سایه ی نام استاد!) و هنر اینگونه در ید اختیار سوژه قرار می گیرد : شیوه ی خودی کردن قبل از فراگیری!

سپهر اطلاعاتی (اینترنت) صفحه ی کاتالیزوری ی سینه به سینه ی مبادله و سرایت، فضای کارگاهی ی آماتور و تجربه گرا، نظارت سوژه را به ورطه ی چالشی مذبوحانه می کشد که به مرور سوژه خود را در آن لخت و خلع سلاح می یابد و رنگ می بازد.

سپهر اطلاعاتی چونان کودکی است که از جایگاه کودکی خود، لختی پادشاه را به زبان می آورد و اصل مسلم باژگونه و منحرفی، رنگ می بازد : باور رسمی لباس نامرئی پادشاه و مشروعیت ِ پادشاه، قالب تهی می کند.

اینترنت قدرت و پول را نیز دچار چالش میکند، جایگاهشان در این سپهر در دام عدم قطعیت و سیلان می افتد و قدرت و پول به عنوان کمیت های انباشته زایل می شوند و رنگ می بازند. پول، هست و نیست. قدرت، هست و نیست! و ایندو تنها چیزهایی هستند که جابجا و دست به دست می شوند. پول و قدرت در این چرخه ی وسیع رنگ باخته و کم رمق می گردند.اینترنت فضای بازی است که حداقل انرژی ممکن برای این نقل و انتقالات نجومی را صرف می کند و از اصطکاک با نظریه ها و معادلات مقرر فاصله می گیرد و نیازی به سوخت، منابع زیرزمینی و طبیعی، استعمار و استثمار و کمیت های انباشته ی دیگری ندارد و دمای کره ی بازی را بالا نمی برد و عرق این پیشانی ی جدی و خسته را بیشتر از این درنمی آورد.

به طلیعه ی متن که برگردیم،"فضای سرایتی ی سینه به سینه" را می یابیم.این همان فضایی بود که موسیقی ی خنیاگری چون "محسن نامجو" در آن منعقد گشت و اثر گذاشت و به محض رسیدن به شامه ی سنسورهای فرهنگ رسمی، پروسه ی خودی کردن به شیوه ی نیمه خودکار به آلبوم "ترنج" مجوز نشر داد.و اخیرا شنیده شد که در تالار وزارت کشور به او به عنوان پدیده ی موسیقی، با دست خاتمی جایزه ای اعطا شد!

ولی نه!

نامجو قدر کودکی خود را می داند و این تلاش رسمی نیز گام دیگری از همان شکل تقدیری است که پایان آن همانند تمام استریپ تیز ها(برهنه نمایی) ست؛ عریانی! وقتی قدرت در دام خود دچار می شود!

قصد ما اینک با بینشی همسوی آنچه نوشته آمد، راه اندازی کارناوالی از شعر است.فراخوان ِ همایشی درون پیله ای است، همایش آثار ناسازه! زهی احترام و انتظار!

نمی توانم زیبا نباشم

عشوه ای نباشم در تجلی ی جاودانه

چنان زیبایم من

که گذرگاهم را بهاری نا به خویش آذین می کند

در جهان پیرامونم هرگز

خون

عریانی ی حیات نیست

و کبک را هراسناکی ی سرب

از خرام باز نمی دارد

چنان زیبایم من که الله اکبر

وصفیست ناگزیر که از من می کنی

زهری بی پادزهرم در معرض تو

جهان اگر زیباست مجیز حضور ما را می گوید

ابلها مردا

عدوی تو نیستم من

انکار توام!

شاملو

برای ارسال اثر با این آدرس مکاتبه نمایید : atropaat@gmail.com

linch — Thu, 29 Nov 2007 00:23:18 GMT

سیاهچاله ی گرانقدر

صدا را بلعیده و اکنون

سکوتی است ازلی‌‌‌‌‌‌، چون شب‌ شاد کهکشان

linch — Thu, 29 Nov 2007 00:16:18 GMT

"سطر سوم..." < بخش اول >

هر نوشته ای ناکامی و فقدان به بار می آورد. وین ناکامی، معمولا تحریف می شود و سوبژکتیویته و خودآگاه آنرا باژگونه می سازد و رنگ و جلا می دهد. ولی در این بین عشق کجاست؟ مرگ کجاست؟ و سهم نوشتار چیست؟آن مارپیچی که نوشتار را به هول می آورد و فرو می بلعد کجاست و مکانیزم آن چیست؟ شعر از لحاظ ساختاری همان مکانیزم را به خود می گیرد و شعر ناب با آن کالبد عریان و پوچ و بی رنگ و لعاب خود را عیان می سازد.

آنچه ما را بر صحنه ی نوشتن می نشاند، ناخودآگاهِ بدل شدن به دیگری است و از این روی جایگزین یکه ای برای مرگ است و عشق نیز نوشتاری به همین نحو است.

هر سه فریبندگی ی دیداری دیگرند و فریبندگی ی اشکالی دیگر و فریبندگی ی یک دگردیسی اند ولی صریح و موجز از چاله ی تخدیرها و صناعت ها و فرهنگ ها و تخریب ها در می گذرند و به شکل این همانی ی خنثی و راستینی در می آیند که ماجرای لخت خود را بسان لمحه ای می تابند: بازی تن ها و پیکره ها و درنوردیدن من ها و معنا ها!

هر نوشته ای ناکامی و فقدان به بار می آورد چون منیت و مولف بودن از آن می گسلد و تنها چیزی که از آن باز می یابد مرگی است که خود اندیشیده و طرح افکنده است.هیچ گاه هیچ نوشته ای مدام و بی پایان(لا ینقطع) نیست هیچ شاعری نمی خواهد در نوشتنی مستمر و در چالش خود بخودی با صحنه ی نوشتار بماند. زین روست که مرگ شعر، خویش را می خواهد و چنین عمل می کند : سطر اول فریباست، سطر دوم فریبا ستیز است و سطر سوم فریبا کش است.

فوق ِ اتاق ِ من

تختخواب ِ تابِ من

فوق اتاق ِ من!

*این متن مدیون شمس بی کتاب، بارت و بلانشو وبودریار است

linch — Tue, 02 Oct 2007 07:06:18 GMT

به شکل ِ سیمانی ی استوار

که پای

در معده ی زمین دارد و

فربه

به لحظه ی خود وامانده است ٬

باید فروداد قلب و

آفتابه کرد

شاپور‌ ِ پرت ِ چمْدان به دست

که اکتاف ِ نبض

به آهنگ ِ بند می کشد ٬

و جان را

و کالبد را

از مهلک ِ هوشیار ِ آدمها و

نامها

می رماند ٬

در پرسه ی تصادفی ی زنی ست

که شکل ِ محاکمه نیست

- از مهلک ِ رباعی و مثنوی

زنی غزل

که آهوش ٬ آغوش

وا کرده به رَم -

به شکل سیمانی

که تن به در آورْد و

رهید

تا ماهیان ِ تند ِ اتوبان

- روده یْ فراخ ِ شهوت ِ مواج ِ باله ها - ٬

فلس ِ فلاسفه می ریخت

در اصطکاک و

اسکلت

در مدخل ِ خلیج ِ خیابان نهاد

شاپور ِ پاره نبضان

چمْدان که ریخت

صد پاره پاره ی آهو

رمید و

جهت های جان

هر یک به پاره ای از کالبد فتاد

آن اسکلت که پای

در خون ِ نابرابر ِ من نهاد ٬

در جوی ِ آن خیابان ِ یُبس

کَز ماهیان ِ مرده ی ساردین

انباشته بود ٬

من قلب را

قی کرده بودم

ـ در مستراح ِ عام ِ مجزا -

که هر کدام

آن پرسه را به چاه ِ سرانجام می برند

linch — Sat, 15 Sep 2007 23:23:18 GMT

برهوت باد و

بعیدِ بود

ای کاغذی ترین!

linch — Sat, 08 Sep 2007 20:39:18 GMT

کمر ، به گلوگاه رخساره بستم

وقتی مار بستر شیهه می کشید،

شیشه می کشید زخم و

چشم تو مرکز داشت